جوجوی من

ميدانم كه نه تو براى منى و
نه من براى تو
در سر زمين من
فقط سياهى شب مانده
همچو آهنى سرد
اما در دلم
تنها روياى تو باقى است و
ترانه هاى من
كه شايد روزى
رويا را به واقعيت پيوند زند.

قلم هم مينويسد و
هم نقاشى ميكند
اول نقش تو را
بر روى زندگيم كشيدم
حالا با همان قلم فقط مينويسم
مينويسم كه
دوستت دارم
هر كدام را كه پاك كنى و
يا قلم را هم كه بشكنى
نقش ات بر زندگى من
جاودانه است
عزيزم

بگذار
همين گونه
عاشقت بمانم
عشق هر روز اتفاق نمى افتد.
زندگى
دريايى است پر تلاطم و
تنها
راه نجات
قايق عشق است

مى خواهم چشمانت را
ميان روزهايم نقاشى كنم
تا همچون چشمه اى زلال
سيرابم كند
مى خواهم رنگ چشمانت را
آنقدر در شعرهايم بريزم
تا همه مردان شهر
از حسرت دق كنند و
زنان از حسادت

خانه قلبم را
آينه بندان مى كنم
تا تو كه در بهار
همراه با شكوفه ها و پرستوها
به آنجا قدم ميگذارى
هزاران هزار بار
تو را تكرار كنم